هیج کس منتظر خواب تو نیست که به پایان برسد.
لحظه ها می آیند، سالها می گذرند،
و تو در قرن خودت می خوابی.

ما از این قرن نخواهیم گذشت.
و از این قرن نخواهیم گریخت،
با قطاری که کسان دگری ساخته اند.

هیچ پروازی نیست
برساند مارا به قطار دوران
و به قرن دگران
مگر انگیزه و عشق
مگر اندیشه و علم
مگر آیینه و صلح
و تقلا و تلاش

بخت ازآن کسی است که مناجات کند با کارش.
و در اندیشه یک مسئله خوابش ببرد.
و کتابش را بگذارد در زیر سرش،
و ببیند در خواب، حل یک مسئله را.
باز با شادی درگیری یک مسئله بیدار شود.

خوش به حال نیوتن.
خوش به حال آن سیب.

مجتبی کاشانی

اگر همه این وبلاگ رو من ننوشته بودم
اونوقت همه این وبلاگ رو من ننوشته بودم
به هر حال همه این وبلاگ رو که من به تنهایی ننوشته ام.

اما مسئول همه نوشته هاش خود منم.

تکذیب می کنم.
تقسیم بندی آدمها اصولا غیر ممکنه.
این جور حکم کلی دادن هم هیچ خاصیتی نداره بجز این که نشون می ده فعلا عصبانی هستی و فکرت کار نمی کنه.