تاریخ را ما می سازیم

این نوشته را در بولتز می خوانم و دوباره می خوانم. به او غبطه می خورم که افق دیدش دو سیاره از منی که به خیالپردازی های خودم می نازیدم وسیعتر است. و همزمان خوشحالم که می بینم خیالپردازی هایم نه تنها با واقعیت فاصله چندانی ندارند بلکه قدمهای بدیهی کوچکی به سوی واقعیت عظیم پیش رو هستند. با خودم می خوانم:

زندگی صحنه یکتای هنرمندی ماست
هر کسی نغمه خود خواند و از صحنه رود
صحنه پیوسته بجاست
خرم آن نغمه که مردم بسپارند به یاد