سیاست اوپن سورس

بعد از نوشته ویکی حزب، مدتی است که به مکانیزمهای لازم برای راهبری چنین سازمانی می اندیشم. امروز بعد از گفتگو با نادر نوری و به کار گیری اصطلاح سیاست منبع باز از جانب او، فکرم رفت به دنبال خیالی که می خواهم اینجا تعریفش کنم.

اول کمی مقدمه می چینم. اوپن سورس یا فارسی ترش منبع آزاد، صنعتی است که میلیاردها دلار فرآورده داشته بی آنکه بدانیم سازنده اش کدام یک نفر یا گروه یا شرکت بوده اند. قسمت اعظم سرورهای دنیا از این نرم افزارها استفاده می کنند. ویکی پدی، فرهنگنامه ایست به صد زبان که اگر بنیاد بریتانیکا می خواست بنویسدش، میلیارها باید خرجش می کرد. هزاران نرم افزار منبع آزاد دیگر، بسیاری از دانشجویان سراسر دنیا را از ورشکست شدن، یا انجام عمل غیرقانونی دزدی نرم افزار رهانیده است. خلاصه که برای خودش مقوله ای است در حد آنکه عده ای بخاطر گسترش تفکرش حداقل در سی و پنج کشور حزب زده اند.
ایده منبع آزاد را اینگونه ببینید که هزاران فکر نه چندان بزرگ و متخصص، به طور خود سامانده محصولی را تولید می کنند که یک گروه متخصص که بهترینهای زمینه کاریشان هم هستند از رقابت با آن عاجزند.
رسیدیم به سیاست، من به دنبال ایده ویکی حزب بودم که دیدم قبلا اختراع شده. سه چهار سال پیش در سوئد اولینش را راه انداخته اند و امسال همان سوئدی ها یک نماینده به پارلمان اروپا فرستاده اند. البته من ساختارشان را درست نمی دانم، ولی همه شان از ویکی استفاده می کنند و هدفشان کوتاه کردن زمان انحصار اختراعات و ازادی های بیشتر از نظر کپی رایت است.
اگر می خواهید بیشتر بدانید به اینجا سر بزنید. من خیلی وارد سیستمشان نشدم، اما همانقدر دیدم که هر چند ویکی هستند، چندان هم وب دویی نشده اند.

اما بگذارید من برایتان یک قصه خیالی از سیاست وب دویی تعریف کنم.

صحنه: مناظره انتخاباتی برای ریاست جمهوری آمریکا سال 2013
طرفین مناظره:
اولی آقای اوباما، او که سخنران قهار و باهوشی است این مناظره را چند بار با تیم کارشناسانش تمرین کرده و همه سناریوهای احتمالی را در نظر گرفته، می خواهد از سیاستهای چهار سال گذشته اش دفاع کند.
دومی نماینده ویکی حزب، که حداقل ده هزار عضو فعالش که کارشناسهای بخشها مختلف هستند به طور آنلاین همراهی اش می کنند. به خاطر جوانمردانه بودن بازی هم، صفحه مونیتور این نماینده برای همه از جمله آقای اوباما نمایش داده می شود.
ویکی حزب برای تصمیم گیری هایشان از یک وبسایت شورایی استفاده می کنند. هر کس پیشنهاد یا نظرش را می دهد، بقیه بر اساس دانش و شهودشان به آن رای می دهند. چیزی شبیه دیگ یا بالاترین اما نه برای خبرپراکنی، بلکه برای تصمیم سازی.

آقای اوباما مناظره را شروع می کند. پنح دقیقه حرف می زند. در این پنج دقیقه، ده هزار کارشناس ویکی حزب هر کدامشان به دنبال گافهای اوباما می گردند، یا بهترین جواب را پیشنهاد می کنند. بقیه هم به آن رای می دهند. حتای شاید او را عصبی کنند، اما فرض کنید اوباما آنقدر مسلط به خودش باشد که تحت تاثیر قرار نگیرد و حرفش را عوض نکند. بعد از پنج دقیقه، نماینده ویکی حزب فقط لازم است تیترهایی که بیشترین امتیاز را از کارشناسانش گرفته اند از رو بخواند. شاید فقط لازم باشد چند حرف ربط بینشان بگذارد. شاید حتا خواندنش هم لازم نباشد و اوباما و همه تماشاچیها همان لحظه جوابشان را گرفته باشند.

فکر می کنید چه کسی برنده می شود؟

دقت کنید که این رقابت کاسپاروف و رایانه نیست، رقابت یک آدم است با یک شبکه از آدمها.
حتی اگر بازی شطرنج هم بود و برای حرکتهای اینچنین تصمیم گرفته می شد، من فکر نمیکنم کاسپاروف حریف شبکه می شد.

من همینجا یک پیش بینی می کنم. اوباما، چهار سال دیگر یک ویکی حزب هم خواهد داشت وگرنه انتخاب شدن بی انتخاب شدن.