از یک رسانه ملی واقعی چه انتظاری دارید؟

زمانی که این پست را درباره هدایت رسانه ملی می نوشتم نمی دانستم که به این زودی تلاشی برای چنین همفکری در بین وبلاگها شروع می شود. فکر می کنم به خاطر همین نوشته ام سیبستان مرا به این بازی وبلاگی دعوت کرد. خوشحالم که این بازی شکل گرفته و به این روش، شاید همین روزها آجر کافی برای ساختن بنای محکمی جمع شود.
از آنجا که من بیشتر فکرهایم را در همان پست گفته بودم، اینجا سعی می کنم با چند مثال که از دنیای انتشار مقالات علمی برمی گیرم بیشتر در مورد شدنی بودن راه اندازی چنین رسانه ای و چگونگی بقایش بنویسم. از شما خواهش می کنم ابتدا پست قبلی من را بخوانید.
با مقدمه ای نسبتا مفصل شروع می کنم که شاهد من باشد این هم فکری وبلاگی چه اهداف مهمی را در آینده می تواند به بار آورد.

این مقدمه درباره سرگذشت موسسه ای است که من در یکی از زیر مجموعه های آن تحقیق می کنم. این قصه را یکی از سرگروهها برایم تعریف کرده است. موسسه ما، فوم که مخفف هلندی برای "تحقیق بنیادی روی ماده" است، بعد از جنگ جهانی دوم توسط عده ای فیزیکدان تاسیس شده و در واقع انجمن فیزیک هلند در آن زمان بوده. قضیه وقتی جالب می شود که بدانید سابقه فوم از اداره پژوهش هلند (ان دبلیو او) چند سالی بیشتر است. قصه این است که فیزیکی ها اولین گروهی بودند که بعد از جنگ جهانی به خودشان آمدند و با تاسیس این انجمن به سراغ دولت آن زمان رفتند و مستقیما بودجه برای تحقیقات گرفتند. نتیجه مهم این عملشان در آن زمان هم دسترسی به شیوه ای جدید برای غنی سازی اورانیوم بود که شرکت بین المللی اورنکو حاصل آن است. شیمیدانها، ریاضی دانها و زیست شناسان هم بعدها تلاش می کنند راه فیزیکدانها را دنبال کنند اما چندان موفق به جذب حامی نمی شوند و در نهایت مجبور می شوند به جمع کردن زورشان و رفتن زیر پرچم اداره پژوهش هلند. تا سالها فیزیکدانها، موازی با اداره پژوهش هلند مستقیما از خزانه دولت سهمی داشتند. در سالهای اخیر هم، با آنکه فوم به زیرمجموعه های اداره پژوهش ملحق شده است هنوز سازمان قدری است که بودجه قابل توجهی دارد و کار فیزیکدانها را برای جذب بودجه بسیار راحتتر از سایر رشته های پژوهشی (به جز پزشکی به دلایل نسبتا مبرهن) کرده است.

داستان فوم را گفتم که بدانید تلاش برای فکر کردن به رسانه آرمانی در چنین شرایط مبهمی (یا هر سازمان آرمانی دیگری) پنبه دانه خواب دیدن شتر نیست. از همین حالا باید به فکرش بود که چند ماه، یا چند سال دیگر فرصت برای فکر کردن بسیار کمتر است. برگردیم سراغ ویزگیهای رسانه ملی آرمانی، که من امیدوارم روزی واقعی هم بشود.
همانطور که قبلا گفته ام، من فقط سه اصل را برای چنین سازمانی ضروری می دانم
1- شفافیت: به طوری که همگان امکان دسترسی به همه جزئیات تصمیمات و اقدامات رسانه را داشته باشند.
2- مالکیت همگانی: برای همه امکان شرکت جستن در ساختار تصمیم گیری برقرار باشد. این امکان به معنی از بین بردن ساختار تصمیم گیری نیست.
3- تشویق به رقابت: این یکی سوپاپ اطمینان من است برای اینکه چنین رسانه ای پویایی و همه گیر بودنش را حفظ کند. دقت کنید که تشویق را اصل قرار داده ام و نه صرفا پذیرش رقیب. رسانه ملی باید تمام منتقدانش را ترقیب کند و امکاناتش را در اختیار آنها قرار دهد تا خودشان رسانه بدارند و البته رقیبان هم باید دو اصل پیش را بپذیرند.

من وارد جزئیات اخلاق حرفه ای گری یا منش رسانه ای نمی شوم چون معتقدم مخاطبان اگر صاحب رسانه باشند خودشان در پذیرش آداب نکوی رسانه داری خواهند کوشید. کوته فکری است اگر مردم را بی جنبه فرض کنیم و بگوییم چنین امکانی رسانه را به ابتذال خواهد کشاند. همانطور که اینترنت از پرنوگرافی پر نشد، رسانه مردمی هم فقط برنامه سرگرمی و سطحی نخواهد داشت.

در انتهای نوشته ام هم می خواهم دو مثال از شیوه انتشار مجلات معتبر علمی بیان کنم که شاید جرقه ای برای دیگران باشد که چطور می توان رسانه ای همگانی باشد و همزمان کیفیت بالایش را حفظ کند. برای فیزیکدانها دو دسته مجله علمی خیلی مهم وجود دارند، اول آن دسته که مانند فیزیکال ریویو هستند و معمولا توسط انجمنهای علوم (به طور غیر انتفاعی) اداره می شوند و دوم دسته ای که سردمدارش مجله نیچر است. دسته دوم را انتشاراتی هدایت می کنند که اهداف تجاری هم دارند. من اینجا بحثم را به دو مجله فیزیکال ریویو لترز و نیچر فیزیک محدود می کنم.
چاپ مقاله در هر دو مجله بر اساس سیستم داوری همکاران است (پیر ریویو) به طوری که همگان مقالاتشان را برای مجله می فرستند و سردبیر قبل از تصمیم گیری درمورد چاپش داوری دو یا چند محقق دیگر را در مورد درستی و اهمیت مقاله طلب می کند. در این میان ممکن است بحثی هم بین نویسندگان و داوران یا سردبیر درگیرد که کار را به داور سوم یا قضاوت هیاتی از سردبیرها می کشد. لازم است بگویم که همین سیستم هفتاد سال است مجلات معتبر علمی را "معتبر" کرده است و با همه کاستی ها و کندی اش هنوز جایگزین بهتری برایش پیدا نشده است. البته اصل همیشه بر صداقت نویسندگان و داوران بوده و اگر تقلب در مقیاس وسیع شایع شود این سیستم کارایی اش را از دست می دهد.
فرق اصلی نیچر فیزیک و فیزیکال ریویو لترز در نوع فیلتر کردن سردبیر است. در سیستم نیچر سردبیر حق دارد مقاله را پیش از ارسال به داوری از نظر میزان اهمیت (ایمپکت، تخمینی از میزان ارجاعی که مقاله خواهد گرفت) قضاوت کند و بیشتر از نود درصد مقاله ها اصولا برای داوری فرستاده نمی شوند. سردبیر فیزیکال ریویو لترز اما فقط مقاله هایی که از نظر نگارشی ضعیف باشند یا دلیل مستندی بر تازه نبودنشان بیابد را به داوری نمی فرستد (کمتر از بیست درصد). دقت کنید که شیوه نگرش سردبیری نیچر در بسیاری موارد باعث غلو کردن در نگارش مقاله های علمی آن می شود که میزان ادعای غلط را هم در این مقالات زیاد می کند. این موضوع آنقدر مشهود است که مجله اکونومیست تحلیلی درباره اش چاپ کرد.
این تفاوت عملکرد باعث شده، با آنکه از لحاظ اعداد و ارقام ایمپکت دو مجله یکسان است، عده بسیاری فیزیکال ریویو لترز را مجله معتبرتری بدانند.

این بازی ادامه دارد. نویسنده همه نوشته هایی که در باره این بازی تا کنون خوانده ام مردان بوده اند. گویا خانمها بیشتر مشغول عمل هستند و فعلا فرصت بازی وبلاگی ندارند. به هر حال من چهار خانم و یک آقا را دعوت می کنم، باشد که شاهد چند صحنه گل زیبا در لیگ زنان هم باشیم.
1- بهار که به تازگی مادر شده و خوب می داند که هرچه دانایی در مورد طفل نوزاد لازم است را قبل از به دنیا آمدنش باید آموخت که بعد از تولدش دیگر وقت سرخاراندن هم نداری، چه برسد به مطالعه در باب کودکداری.
2- مهستی شاهرخی که اعتراف می کنم از نوشته های اخیرش به جز بغض و نفرتش چیزی نمی فهمم، و البته می بینم که او هم از رسانه های موجود راضی نیست. از او خواهش می کنم برای ما بیشتر توضیح دهد که از رسانه مطلوبش چه می خواهد.
3- ایرانبان که از کامنتش در پایین نوشته مهدی جامی فهمیدم او هم به نوشتن استوارنامه رسانه ملی اندیشیده است.
4- سیما، مادر تحصیل کرده ای که تصمیم گرفته فرزندانش را در ایران بزرگ کند و مطمئنم خیلی انتظارها دارد.
5- بهمن که از همان موقع که مهندسی می خواند و من شناختمش رسانه چی بود و این روزها رسانه شخصی اش یک پایگاه خبری مطلوب من است. امیدوارم در مابین سیل خبرهایی که لازم می بیند در پخش سریعشان بکوشد اندک زمانی هم برای اندیشیدن و نوشتن در باب آینده این روزها هم بیابد.

درخواست اضافه: جایی دیدم که مسعود بهنود می گفت جزو کمیته ای بوده که اولین آیین نامه مطبوعات یا چیزی شبیه این را بعد از انقلاب 57 تهیه کرده اند. نمی دانم بهنود اهل بازی وبلاگی هست یا خیر اما خیلی دوست دارم اگر هنوز به آن نوشته شان دسترسی دارد آن را برای مطالعه همه منتشر کند.

من تا حالا بازی وبلاگی نکرده بودم. نمی دانم اگر دعوت شده ها بازی نکردند چند امتیاز از آدم کم می شود، اما از همه این دوستان خواهش می کنم که از همین حالا به فکر باشند. من هم تاکید سیبستان را تکرار می کنم که از هم اکنون باید به فکر بود. دوستی به نکته بسیار مهمی اشاره کرد. به اینکه باید ترسید از تکرار وضعیت روسیه بعد از فروپاشی نظامشان در سالهای 90، زمانی که خصوصی شدن غیرشفاف بسیاری از صنایع دولتی به دست ارگانهای امنیتی، طبقه اولیگارش قوی و مخوفی ساخت که اثرات مخربش بیست سال بعد از آن زمان هنوز باقی است.

اعلام تحصن ضربتی

اگر من جای موسوی و کروبی بودم، امروز پنج شنبه، از همان سر خاک ندا و سهراب باقی کشته ها با همه میلیون آدمی که جمع کرده ام سر خاک خمینی می رفتم و همانجا تحصن می کردم و تا زمانی که رادان و مرتضوی و محصولی رسما دستگیر نمی شدند وهمه زندانی ها را آزاد نمی کردند همان جا می ماندم.

یک حرکت میلیونی کشدار در این زمان کمر کودتا را خواهد شکست.

ویکی حزب، ساز و کاری برای هدایت رسانه مردمی

چکیده: وقایع پس از انتخابات خرداد 1388 موج تازه ای از فعالیتهای رسانه ای فردی یا گروهی را در بین ایرانیان سراسر دنیا به راه انداخته است. با این حال هنوز هیچ فرد یا گروه متشکلی به عنوان خط دهنده این فعالیتها معرفی نشده است و شواهد مبنی بر خودجوش بودن بسیاری از فعالیتها در کنار محدودیتهای ارتباطی و رسانه ای اصولا کنترل آنها را به روشهای سنتی رایج در میان احزاب و تشکلها غیر ممکن می سازد. در این نوشته سعی می کنم با ارائه الگویی مبنی بر شبکه های مدیریت اطلاعات منبع آزاد راه حلی برای همسوسازی این فعالیتها و سنجش میزان مقبولیتشان در بین عموم مخاطبان ارائه دهم.

وقایع پس از انتخابات ریاست جمهوری دوره دهم خیزش بی سابقه ای در توده ایرانیان داخل و خارج از ایران ایجاد کرده است. اینک همه ایرانیان بیش از همیشه نیازمند و در جستجوی اطلاعات و اخبار هستند. این در حالی است که سانسور وسیع رسانه ای توسط دولت حاکم بر ایران اطلاع رسانی را از کانالها موثق سازمان یافته و قابل اعتماد به سمت شیوه های متکی بر افراد و خبرنامه و شایعه سوق داده است. این محدودیت باعث ناکارایی کلیه رسانه ها شده است. هر گونه وسیله ارتباطی که بتواند اطلاعات را از گروهی که تولید کننده اش هستند به گروهی که خواهان دانستن اند شامل این محدودیت شده است، از روزنامه و گردهم آیی گرفته تا تلفن و سرویس پیام کوتاه و حتی مصاحبه فردی با رسانه های خارج از کشور.

با همه این محدودیتها، اتفاقات اخیر ایران چنان پرماجرا و پرمخاطب است که فعالیتهای رسانه ای مرتبط با ایران نسبت به کوتاه زمانی پیش چندین برابر شده است. گستره این فعالیتها در وب از اشتراک اخبار در تویتر و فیس بوک تا راه اندازی پایگاههای خبری و تولید موسیقی و ویدئوی آماتور و نیمه حرفه ای را در بر می گیرد. در عالم اشیا هم راه اندازی راه پیمایی های کوچک و بزرگ، گردهمایی ها و سایر فعالیتهای ابتکاری تبدیل به رسانه ای زنده برای نشان دادن خواسته های معترضان شده است. در این میان، عدم دسترسی مستقیم رسانه های کلاسیک به منابع خبر حتی آنها را هم وادار کرده تا بر این رسانه های نوظهور استناد کنند.

با وجود گستردگی فعالیتهایی که در اعتراض به نتایج انتخابات و سرکوبهای پس از آن شکل گرفته اند تا به حال هیچ فرد یا گروه متشکلی به عنوان خط دهنده این فعالیتها معرفی نشده است. تنها عامل هم سویی و انسجام نسبی این اعتراضها وجود یک شعار مشخص در اعتراض به یک اتفاق مشخص است. اقشار فعال شده چنان رنگارنگ و غیرمشابه اند که بعید است اتفاق نظری بر سر مسائلی غیر ازخواسته های مشخص فعلی پیدا کنند. وقایع هفته های اخیر نشان داده است که حتی میرحسین موسوی که در نظر بسیاری رهبر جنبش سبز محسوب می شود هم کنترل چندانی بر فعالیتهای صورت گرفته توسط بسیاری از معرتضان ندارد. با این حال لزوم هماهنگی در ایجاد تشکلها و رسانه ها برای هدایت این جنبش به سمت اهدافش بر هیچ کس پوشیده نیست. اهدافی که شناسایی و تاییدشان از میان انبوه بیانیه ها و تفسیرها خود نیازمند رسانه ایست که بستر تصمیم سازی خرد جمعی را فراهم کند.

در ادامه این نوشته ابتدا شماری از ویژگیهای رسانه های فعلی و کاستی های مرتبط با آنها را بررسی می کنم. سپس پیشنهادهای خودم را برای رفع این کاستی ها بیان می کنم.

رسانه صاحب دارد
چند و چون تک تک فعالیتهای هر رسانه ای به منافع صاحبانش گره خورده است. این امری گریز ناپذیر است و اگر غیر از این باشد رسانه نیست، انبار نامنظم اطلاعات است. بسیاری از رسانه های مطرح تلاش می کنند تا با اعلام سیاستهایشان و تاکید بر هنجارها و ارزشهای عمومی، اعتبار خود را از مقبولیت حامیان مالی و اجرایی شان جدا کنند. با این وجود هنوز هم از دید بسیاری از مخاطبانشان به درستی یا با بی انصافی به تامین منافع حامیانشان متهم می شوند و همین در مظان اتهام بودن است که اعتبار فعالیت رسانه ایشان را تحت الشعاع نام حامیانشان قرار می دهد. کاربرد گسترده ترکیبهایی چون بی بی سی ِ تاج، فاکس نیوز محافظه کاران، الجزیره امیر، تابناک رضایی، اعتماد ملی کروبی، رجانیوز فاطمه رجبی، رادیو زمانه مهدی جامی، تلویزیونهای لس آنجلسی آتابای و شب خیز و صداوسیمای خامنه ای همگی گویای این واقعیت هستند. این درهم تنیدگی تا جایی پیش می رود که انتقاد از رسانه به دعوای شخصی با صاحب اسمی رسانه تبدیل می شود (مثلا درگیری وبلاگی مانی ب مخاطب و مهدی جامی مدیر بر سر فعالیتهای رادیو زمانه).

جنبش سبز ایران هم اگر زمانی صاحب رسانه فراگیری شد از این اتهام در امان نخواهد ماند. با توجه به گوناگونی آرایی که در بالا به آن اشاره کردم، بعید می دانم تاسیس این رسانه، به طوری که مقبول همگان باشد، از عهده هیچ کدام از افراد یا گروههای شناخته شده فعلی برآید. تا همینجا، ابراهیم نبوی، محسن مخملباف و محسن سازگارا در همان اولین گامهایی که بشود به سمت تشکیل رسانه ای به نمایندگی از "همه" برداشته اند هدف بسیاری از انتقادها قرار گرفتند و بعید می دانم بتوانند همه را با خود همراه کنند.

وسعت مخاطبان و تضاد آرایشان
اصولا مگر می شود چنین گستره ای از افکار و اقشار را که در این جریان اعتراضی شرکت می کنند بر سر یک خط مشی واحد رسانه ای به اجماع رساند؟ اعجاز جنبش سبز شاید سروش و نگهدار یا گنجی و گوگوش را کنار هم آورده باشد اما هنوز نتوانسته میان مخملباف و خرسندی صلح برقرار کند. توده ایهای زندان دیده و تبعید شده چطور می توانند حامی موسوی بشوند؟ حتی گروههای که از لحاظ بینشی به هم بسیار نزدیک اند بر سر بسیاری جزییات اختلاف نظر دارند. بسیاری از تشویق کنندگان مخملباف و ساتراپی از اینکه نامه غیرمستند حاوی نتایج "واقعی" انتخابات را در پارلمان اروپا مطرح کردند از عصبانیت می گریستند.

وقتی بپذیریم که بیش از یک صدا باید مطرح شود تازه دعوا بر سر سهم هر صدا شروع می شود. انتقادها از کم و زیاد پوشش خبری بی بی سی فارسی در تیرماه تنها یک مثال از این مجادله است. رسانه فراگیر نه تنها باید امکان فعالیت موازی گروههای مخالف را برقرار کند بلکه باید محلی برای هم صدایی های درون گروهی باشد و همچنین راهکاری برای تقسیم به حق منابع (از دید مخاطبان) داشته باشد.

پشت پرده تصمیم گیریها
هر تشکیلاتی برای گذران امور اجرای یا تایین سیاستهای کلانش نیاز به تصمیم گیریهای ریز و درشت دارد. نظرسنجی برای تک تک این تصمیمها غیر عملی است و حتی غیر عقلانی است. اما از زمانی که فعالیتهای رسانه ای به پشت و جلوی پرده تفکیک شوند، سیل گمانه زنی ها و انتقادها به راه می افتد. از دید بسیاری، مخصوصا در شرایط بحرانی، چیزی که عیان نمی شود حتما خلاف است. نمونه بسیار غیرمنتظره اش ماجرای اخیری است که برای سایت بالاترین بعد از نمازجمعه هاشمی پیش آمد. مسئولان سایت که با اطلاع قبلی دست به تعمیرات تکنیکی زده بودند با سیلی از اتهامات مبنی بر همکاری با رژیم یا سو هزینه کمکهای مالی کاربران مواجه شدند. این ماجرا نشان می دهد که حتی متولی دموکراتیک ترین شیوه اطلاع رسانی از هجوم گمانه زنیهای دائی جان ناپلئونی در باب تصمیمهای پشت پرده اش در امان نیست.

سازوکاری که من برای هدایت یک رسانه مردمی پیشنهاد می کنم تشکیل شبکه ای اجتماعی از همه مخاطبان رسانه است که اینجا آنرا ویکی حزب می نامم. شرح دلیلم برای این نامگذاری آغازی مناسب برای تشریح عملکرد این ارگان است. حزب را جایی می دانم که عده ای برای نیل به هدفی مشترک (معمولا ایدئولوژیک یا سیاسی) گرد هم می آیند، با هم بحث می کنند، برای خودشان رهبرانی انتخاب می کنند (یا به قول سروش و به نقل از حچاریان اجیر می کنند) و در نهایت در مورد اعمالی که نمایانگر اتفاق نظرشان است تصمیم می گیرند. این اعمال از برگزاری تجمع و صدور بیانیه تا معرفی کاندیدا و برنامه برای مدیریت جامعه را شامل می شود. ایجاد هماهنگی میان چنین جمع وسیعی از مخاطبان در مورد اعمال رسانه ای نیازمند سیستم ارتباطی وسیعی است که من بهترین و موفق ترین مثالش را دانشنامه آزاد، ویکی پدیا، می دانم.

از نظر من وجود این دو عنصر، عده ای با هدف مشترک و یک سیستم ارتباطی قابل اطمینان، برای ایجاد یک رسانه همگانی مردمی کافی است. تمامی تصمیمات کلان و خرد را تعامل این عده از طریق سیستم ارتباطی شان رقم می زند. از تبیین مقررات، سیاستها و خط مشی تا تولید و هماهنگی برنامه های رسانه در این سیستم قابل اجراست. برای موفقیت سیستم من پای بندی به تنها سه اصل را ضرورتی غیرقابل جدل می دانم: 1- شفافیت 2- مالکیت همگانی و 3- تشویق به رقابت.

در ادامه چند مثال از جزئیات عملکرد این سازوکار پیشنهادی ارائه می کنم. همانطور که بیان شد این جزئیات همگی قابل بحث و تغییر هستند. ارائه آنها در اینجا صرفا برای آشکار کردن نقش حیاتی سه اصل ذکر شده است.

مدیریت تشکیلات راهبری
صاحب ویکی حزب همه اعضایش هستند. همه مخاطبان ویکی حزب امکان عضو شدن هم دارند. شرایط عضو شدن باید ساده باشد و عضویت به طور شخصی یا وکالتی باید طوری باشد که امکان پی گیری فعالیتهای هر عضو یا گروه اعضا برای دیگران فراهم شود. از نظر لزوم شفافیت فعالیت اعضا، سایت بالاترین تجربه های مهمی را در اختیار ما قرار داده است. البته مانند هر فعالیت اجتماعی دیگری، افراد با آشکار ساختن هویت واقعی شان هزینه ای می پردازند اما هزینه ای که همگان بپردازند ناعادلانه نیست.

از زمانی که عده ای بر سر تشکیل یک ویکی حزب توافق کنند می توانند تمامی مراوداتشان را بر روی ویکی سامان دهند. برنامه ریز و مجری و قاضی انتخاب کنند. من اصولا موردی از فعالیتهای رسانه ای نمی شناسم که مستقیما با امنیت افراد سرو کار داشته باشد بنابراین هیچ سند یا صورتجلسه ای محرمانه نیست. هر عضو تازه باید امکان دسترسی به تمامی سوابق فعالیتهای حزب را داشته باشد. مخاطبان هم باید به عمده این مطالب دسترسی داشته باشند، بر سر جزئیات بحثی نمی کنم. تاکید می کنم که شفافیت در کلیه مسائل مالی از مهمترین جنبه های چنین کاری است.

از آنجا که صاحب چنین رسانه ای یک گروه است نه یک فرد و هر مخاطبی امکان عضویت در گروه و تصاحب سهمی از رسانه را دارد، سو ظن مخاطب به صاحب رسانه دیگر موضوعیت نمی یابد. اصل شفافیت، بهترین درمان برای هر توهم توطئه ایست.

سنجش مقبولیت و تقسیم منابع
وجود قدرت اظهارنظر برای عده ای وسیع شاید باعث هراس مجریان چنین رسانه ای از هرج و مرج و ناکارایی تصمیمها شود. بسیاری دانشمندان و محققان ویکی پدیا را محل مناسبی برای ثبت دانش دقیق نمی دانند و از ریاضیدانی مثال می زنند که در تلاشش برای اصلاح نوشته ای مورد تهاجم خیل کاربران غیر متخصص قرار گرفته است.

توافق همگانی بر بسیاری مسائل ممکن نیست و اصولا رسانه امر مقدسی نیست که همگان برای وحدت رویه اش اختلافاتشان را کنار بگذارند. رسانه خود نمایشگر آرای مختلف است. پیشنهاد من برای حل و فصل این اختلافها تشویق مخالفین رویه جاری به انشعاب و تشکیل ویکی حزب موازی است. هر ویکی حزبی که اصول سه گانه را رعایت کند از مشروعیت شرکت در فعالیت های رسانه مردمی برقرار است. طبق اصل سوم همه احزاب باید از فعالیت ویکی حزبهای دیگر حمایت کنند. همه ویکی حزبها فرصت عادلانه برای استفاده از رسانه مردمی دارند. تقسیم منابع (مثلا زمان پخش در تلویزیون یا تیتر اول شدن در وبسایت) می تواند متناسب با تعداد اعضای حزب صورت گیرد (نسبت خطی لزوما عادلانه ترین راه نیست) . تعداد مشترکین هر شبکه معیاری است که مثلا فرستنده های دولتی درهلند برای تقسیم زمان پخش بین شبکه های مختلف در نظر می گیرند. در بالاترین یا یوتیوب تیترهای اول به کسانی می رسد که مثلا بیشترین رای را بیاورند.

لازم به بادآوری است که ایجاد بستر برای اظهارنظر مخاطبین و مخالفین به یکی از ارکان اصلی هر رسانه مدرنی تبدیل شده است. حتی مجلات علمی تخصصی امروز چنین امکانی را برای خوانندگانشان قرار داده اند. اما این امکانات هنوز از تمایز صاحب و مخاطب رنج می برند. صاحبان، موضوعات را تعیین می کنند و غلط و صحیح نظرات را قضاوت می کنند. نظرات ذیل مفالات می آیند نه بالای آنها و امکان نظر دهنده برای تبلیغ نظرش بسیار محدودتر از نویسنده است. تفاوت پیشنهاد من با وضع فعلی رسانه ها در این است که هر مخالفی، به شرط آنکه بخواهد، خودش می تواند دارای کل امکانات یک رسانه باشد.

کردیت و قدردانی: ایده ویکی حزب زمانی در ذهن من شکل گرفت که موسوی از ایجاد نوع جدیدی از تشکل به صورت شبکه ای صحبت کرد. زمانی در مورد جزئیات بیشتر اندیشیدم که دوستی به نام وحید ایده اش را در مورد سازماندهی نظرسنجی ها (که من اسمش را میکرونظرسنجی میگذارم) با من در میان گذاشت. نوشته اخیر مهدی جامی خطاب به اکبر گنجی و همراهانش و تاکید او بر ضرورت ایجاد رسانه برای جنبش، من را بر آن داشت تا ایده هایم را مرتب کنم و اینجا بنویسم. همزمان با نوشتن این متن دیدم که کامنتی در مورد معضل صاحب رسانه در پای نوشته مهدی جامی نوشته بودند. مشاهده فعالیت سالهای اخیر شبکه های اجتماعی و کلیه تحلیل ها و نوشته هایی که بعد از انتخابات خرداد 88 در وب خوانده ام در شکل گیری این ایده موثر بوده اند.

منابع: تلاش کرده ام مثالها شناخته شده باشند و اطلاعات کافی برای پیدا کردن مرجع با جستچوی ساده در گوگل وجود دارند. دلیل اینکه لینک ها را خودم تنظیم نکردم کمبود زمان بوده. از این بابت پوزش می خواهم.

توصیه شازده کوچولو به خامنه ای

رهبرخان؛
حالا که اینقدر دلت فصل الخطاب بودن می خواهد و از همه می خواهی همه دستوراتت را اجرا کنند باید دستورهایی بدهی که همه از ته دل بخواهند اجرایش کنند. لازم نیست از حرفت در مورد انتخابات پایین بیای.
اتفاقا می توانی از سایر اختیاراتت هم استفاده کنی. مثلا ریاست قوه قضاییه را بسپار به کروبی. فقهای شورای نگهبان را هم عوض کن و خاتمی و نوری و ابطحی رو بگذار جاشون.
فردوسی پور رو هم بکن رئیس صدا و سیما.

این کارها رو بکن ببین همه چطور چهار چشمشان را می دوزند به لبهات که دستور بعدی ات را اجرا کنند.

شمشیر دولبه ی بیانیه های تند و تیز

پیشنهاد رفراندم دومین سخنی است که خاتمی بعد از انتخابات بسیار فراتر از میانه رویهای معمولش بیان می کند. بار اول صحبت از کودتای مخملی علیه مردم بود که در تضاد نسبی با بیانیه نرم مجمع روحانیون بسیار تیز و تا حدی دور از انتظار بود. شاید بشود پذیرفت که بیانیه رفراندم قسمتی از یک پاسکاری سیاسی بین هاشمی و خاتمی بوده طوری که به میانه روی هاشمی خدشه ای نخورد و از محبوبیت خاتمی هم بهره گیری شده باشد. با این وجود، حالا که هاشمی رسما در مقابله با خامنه ای به جبهه معترضان پیوسته است هر گونه بیانیه تند و تیزی از این طرف همانند یک شمشیر دو لبه است که می تواند خودی ها را همانند دشمنان زخمی کند.

جبهه خامنه ای نشان داده است که جواب های را با هوی می دهد و با اتکا بر قدرت سرکوبگرش حاضر نیست یک ذره هم به خواست معترضین توجه کند. فعلا در برابر هر بیانیه تندی باید متنظر جواب تندی از طرف مقابل بود.

کلی ترین ایراد بیانیه های تند از جانب هر دو طرف این است که مصالحه را مشکلتر می کند. راه را بر راه حلهای میانی می بندد و اگر زمانی به هر دلیل و سیاستی بخواهند شمشیرهایشان را غلاف کنند باعث بی اعتمادی بیشتر مردم مخصوصا به رهبران اعتراض می شود که خواهند گفت پشت پرده، خواست مردم را با خواست خودهاشان طاق زده اند.

اما بزرگترین حسن این جور بیانیه ها، که همگان بر عملی نشدنشان هم نظرند، برای معترضان این است که خط کشی ها را پررنگتر می کند. بین مردم معترض ستم دیده و رهبرانشان ایجاد اعتماد می کند و طرف زورگو وادار به واکنش تند و خشن می شود. این واکنش تند و خشن از جانب جناح فعلا زورگو هر چند برای مردم کم هزینه نیست (مانند شنبه بعد از نمازجمعه خامنه ای) اما باعث می شود بی طرفان یا حامیان دلرحمترشان از آنها دور شوند و جانب مظلومان را بگیرند.

به نظر من بی دلیل نیست که خود احمدی نژاد در برابر همه ی این بیانیه ها دهانش را دوخته است و پشت خامنه ای و طرفداران پیراهن دریده اش پنهان شده. او به فکر حفظ اندک طرفداران باقی مانده اش است و کلا همه تصمیمهای ریز و کلانش را به پای جذب آنها ریخته است.

من فکر می کنم معترضین نباید بیانیه های تندتری از موضع هاشمی بدهند (البته رفراندم بدون ذکر جزییات در موضع هاشمی می گنجد) وگرنه ممکن است به دلیل زیاده خواهی متهم به سواستفاده از قدرت اعتراض مردم شوند و در جایگاه زورگو (در نظر بی طرفان) قرار داده شوند. در عین حال هنوز امکان بروز درخواستهای موازی در همین سطح بسیار است.

چند مثال:
- تشکیل دادگاههایی با هیات منصفه مردمی برای محاکمه عاملان کشتار و بازجویی های اخیر
- نظارت هیات امنای منتخب اصناف و اتحادیه ها بر فعالیتهای صدا و سیما
- امکان فعالیت گروههای نظرسنجی مستقل در سطح کشور
- نظارت هیاتهای مردمی بر عملکرد نیروی انتظامی و امکان استیضاح فرماندهان توسط شورای شهر
- اصلاح قانون انتخابات و حذف نظارت استصوابی
- اصلاح قانون مطبوعات
- راه اندازی تلویزیون خصوصی
- امکان بازدید از تمامی زندان ها و بازداشتگاهها توسط شورای شهر
- انتخاب اعضای شورای نگهبان توسط مردم
- انتخاب رئیس قوه قضاییه توسط قضات

نقطه مشترک همه این درخواستها در این است که با وجود ظاهر قانعانه شان، مستقیما اختیارات خامنه ای را نشانه رفته اند و آنها را وادار به واکنش تند می کنند بدون آنکه رهبران معترضان خواسته ای تند تر از خواست قبلی شان ارائه کرده باشند. بعضی از این ها جزو وظایف مجلس هستند. خوش بختانه مجلس تعداد کافی نماینده اصلاح طلب دارد که بتواند لایحه ارائه دهد، تصویب لوایح را باید واگذار کرد به فشار مردم.

نمی گویم همه در خواستها باید همزمان مطرح شوند. هرکدام می توانند جداگانه (ضمن تاکید بر تایید سایر درخواستها) مطرح شوند تا جبهه خامنه ای را مجبور به پاسخگویی (عموما زورگویانه) به طیف وسیعی از خواسته های تک تک معتدل کرده باشند.

پی نوشت: بعد از یک بحث فیس بوکی لازم دیدم این توضیح رو بدهم که دفاع من از مواضع هاشمی به خاطر شخص خودش نیست. نمی خواستم هم او را نفر اول جنبش به شمار بیارم، اما مواضعی که پیشنهاد کرده رو معقول می دونم. حسن مواضع هاشمی اینه که با اینکه از دهن یکی از قدرترین ها گفته شده اند هنوز مزه تظلم خواهی می دهند نه قدرت طلبی. عدم پذیرشش از طرف خامنه ای هم یعنی زورگویی و نه حفظ منافع دولت یا مملکت.

تحریمی های دیروز، مدعیان امروز، سرزنش کنندگان فردا

نامه سرگشاده بعضی از به قول خودشان تبعیدیها به پارلمان اروپا را چند مرتبه می خوانم و از خودم می پرسم به راستی اینها در سرشان چه می گذرد؟ از چه ناراحتند؟ به دنبال چه چیزی هستند؟
هرچه می گردم تنها چیزی که می یابم تناقض است.
- نامه نوشته اند که مخملباف عامل جمهوری اسلامی است و نماینده مردم نیست، اما همانجا ادعا می کنند که خودشان نماینده مردم هستند و می توانند صدای مردم ایران را به گوش جهانیان برسانند. از مخملباف سند نمایندگی می خواهند بدون آنکه خودشان عددی از تعداد حامیانشان اعلام کنند.
- از خیزش مردم ایران صحبت می کنند بدون آنکه هیچ اشاره ای به شعارشان "رای من کو؟" کنند. همان رایی که ماه پیش و ماههای پیشترش تحریم اش کرده بودند. اگر این مردم پیروان تحریمی ها بودند و رای نمی دادند، به دعوتهای هخا و امثال او سی سال دیگر هم خیزشی در کار نبود.
- صحبت از کشته شدگان زندانها در دوره موسوی می کنند اما یادشان می رود که این خیزشی که صحبتش را می کنند شعار اولش نام میرحسین است.
در همین حال از خودم می پرسم این همه سال که مریم رجوی در حال جلب حمایت پارلمانهای اروپا بود چرا یک کدام این ها به یاد آدمکشیهای او نبوده اند؟ انگار نه انگار که بهانه کشتار 67 را عملیات فروغ جاویدان (مرصاد) به دست جمهوری اسلامی داد. عملیاتی که خودش باعث بیشترین تعداد کشته شدگان در یک روز از هر دو طرف شد- حدود سی هزار نفر

با خودم فکر می کنم حتی اگر امروز هاشمی -با تمام دلایل موجود بر نشدنی بودنش- از ابطال انتخابات صحبت می کرد و به هر ترتیب موفق به انتخاب موسوی به رئیس جمهوری می شد باز هم این جماعت حرفی غیر از متهم کردن دیگران نداشتند. اتهام زدنی همراه با تحقیر همان مردمان ستم دیده ای که خود را نماینده شان می دانند.

من نمی خواهم حق این افراد را در اعتراض به وضعیت کنونی حکومت ایران زیر سوال ببرم. خوشحال می شوم در تجمعات کنار هم باشیم. اما ای کاش بدانند که با پشت پا زدن و بی توجهی به خواسته های باقی معترضین، آب به آسیاب نظامی گران حاکم بر اوضاع ایران می ریزند.

مرتبط: نوشته مخلوق در نقد مهستی شاهرخی


توضیح: پر تلفات ترین سال جنگ همان سال آخرش بود با تلفاتی برابر مجموع هفت سال قبلش. حتی در همین سال تعداد روزانه کشته ها در حد 10-100 بوده به جز یک روز (سوم مرداد، ده روز بعد از امضای آتش بس) که تلفات نیروی های رسمی چهاررقمی می شود. با حساب تلفات نیروهای داوطلب که به طور متوسط دو برابر نیروهای رسمی بوده و غیرنظامیانی که در این عملیات درو شدند سی هزار نفر تخمین دست پایین من است. در این عملیات از 5000 نیروی مجاهدین در میدان 2500 نفر کشته شدند .

آمریکا عمر دولت احمدی نژاد را چقدر تخمین می زند؟

عجله دولت آمریکا در آغاز مذاکرات پرونده هسته ای ایران چه دلیلی دارد؟
قبل از انتخابات در دیدار اوباما نتانیاهو به ایران تا دسامبر فرصت داده شد. بعد از انتخابات و در اجلاس گروه هشت این مهلت به پایان تابستان تقلیل یافت و حالا هیلاری کلینتون اعلام کرده است همین حالا باید مذاکره شروع شود.

این همه عجله از چیست؟ آیا فشار اسرائیل اینقدر زیاد شده یا اینکه آمریکایی ها پای دولت احمدی نژاد را لب گور می بینند؟

با توجه به بحران داخلی و عدم مشروعیت بین المللی احمدی نژاد ضعیف ترین و به همین دلیل مساعد ترین مذاکره کننده خواهد بود و مجبور می شود از خیلی مواضع حکومت در باب پرونده هسته ای و سیاست خارجی عقب نشینی کند. شاهد این قضیه همان است که چند روز بعد از ادعای ولایتی در باب پافشاری بر مسائل هسته ای، متکلی صحبت از بسته پیشنهادی جدید می کند.

آمریکایی ها می دانند که اگر به هر ترتیبی دولت احمدی نزاد سقوط کند و دولتی که حمایت مردمی بالا (و در شرایط کنونی حمایت بین المللی) را داراست سرکار بیاید، برایشان حریف سختی پای میز مذاکره خواهد بود
برای همین باید تا حریف در موضع ضعفش است تا می توانند امتیاز بگیرند.

بر اساس این استدلال من تصور می کنم تقلیل مهلت برای مذاکده نشان از باور آمریکایی ها بر کوتاهتر شدن عمر دولت احمدی نژاد است.

هاشمی و موسوی با هم به توافق نرسیده اند

بیانیه ها برای من و شما هستند. هاشمی و موسوی می توانند با هم مستقیم صحبت کنند. قدرت یا ضعف هاشمی را هم خودش بهتر از هر کسی می داند. اینکه هاشمی هنوز حاضر نشده از موسوی بخواهد رسما اعلام حضوری را که همه منتظرش هستند را در قلم نیوز منشتر کنه یعنی هاشمی هنوز حاضر نیست از موسوی دفاع کند. این نشان می دهد که هاشمی هنوز به پشتیبانی مردم نیازی ندارد یا اینکه فکر میکند بدون واسطه موسوی هم می تواند با دستگاه تبلیغاتی اش به اندازه کافی آدم جمع کند. شکایتهای قبل از انتخابات کروبی از شایعاتی که در مورد رای نیاوردنش راه انداخته بودند و او به خانواده هاشمی منتصبش می کرد هنوز یادمان نرفته است.

برای همین من فکر می کنم طرفدارهای موسوی یا کروبی نباید از انها پیشی بگیرند و بدون اعلام رسمی انها از هاشمی طرفداری کنند. طرفداری از هاشمی ، اگر هنوز حاضر به حمایت از موسوی نیست یعنی ضعیف شدن موضع موسوی و این برای معترضین به نتایج انتخابات بسیار پرخطرتر از آن است که عدم حمایت مستقیم از هاشمی ممکن است باشد.

با سازگارا موافقم که بدون اعلامیه رسمی موسوی در قلم نیوز شرکت در نمازجمعه هاشمی هیچ نفعی برای جنبش دموکراسی خواهی نخواهد داشت.

صدا و سیما و نمازجمعه به امامت هاشمی

چند روزی است که بحث شرکت سبزها در نماز جمعه این هفته به امامت هاشمی داغ شده است. این در حالی است که هنوز ستاد اقامه نماز جمعه رسما امامت او را تایید نکرده و همه گمانه زنی ها بر اساس ادعای وبسایت خود هاشمی است (منبع). حتی می شود تصور کرد که هاشمی با اعلام پیش هنگام تمایلش به امامت نماز جمعه می خواهد خامنه ای را در برابر امر انجام شده قرار دهد که در این حال این یک دعوت از هاشمی برای حمایت مردم به حساب می آید. در بحثهای فیس بوک دیدم که با در نظر گرفتن سه طرف دعوای کنونی یعنی 1- معترضین به نتایج انتخابات، 2- نظام (جمهوری اسلامی با ولایت فقیه کسی غیر از خامنه ای) و 3- حامیان احمدی نژاد حضور معترضین در نمازجمعه هاشمی اعتلاف دسته یک و دو بر علیه سومی است.

من فعلا به خوب یا بد این حرکت کاری ندارم. تنهای می خواهم در مورد عملکرد صدا و سیما حدسهایی بزنم. فرض من این است که صدا و سیما هنوز به طور جدی پشتیبان احمدی نژاد محسوب می شود و در دسته سوم است. بنابراین در هر صورت امکان ندارد حضور سبز پوشان را تحت پوشش خبری خود بگیرد. این عمل باید همراه با جلوگیری فیزیکی از حضور سبز پوشان در صفوف اول نماز جمعه که مقابل دوربین هستند باشد. حتی ممکن است برای اینکه صفوف را خالی نشان دهند از ورود مردم به داخل محل برگزاری جلوگیری کنند.

علاوه بر این نفی خبری، صدا و سیما ممکن است له یا علیه هاشمی هم کاری انجام دهد.
حدس اول: در حالت خوش بینانه دسته سوم با هاشمی به توافق می رسند که هاشمی میانه داری کند و مردم را به ماندن در خانه هایشان و قبول نتیجه انتخابات فراخواند. در این حالت صدا و سیما روی صحبت های هاشمی چندان مانور نخواهد داد چون در عمل آنرا تکرار حرف رهبری نشان خواهد داد.
حدس دوم: در حالت بدبینانه هاشمی روی خوش به حامیان احمدی نژاد نشان نمی دهد و آنها با حضور برنامه ریزی شده شان در صفوف اول او را مورد حمله شعاری قرار می دهند و صدا و سیما هم رسما با پوشش خبری این موضوع دل همه دشمنان هاشمی (شامل آن دسته که او را اکبرشاه صدا می کنند) را شاد خواهد کرد و دسته خامنه ای - احمدی نژاد قدرت نمایی تازه ای خواهند کرد.

من فکر می کنم از نوع پوشش صدا و سیما بر این نمازجمعه می توان چیزهای زیادی در مورد پشت پرده بازی قدرت پی برد.

دزد و پلیس

وقتی پلیس (یا هرکسی که خود را حافظ امنیت می داند) مانند دزدان عمل کند و در بشکند و از دیوار بالا رود، چرا دزدان خودشان را پلیس جا نزنند؟
صبح جمعه چهارنفر سوار بر دو موتور یکی از اقوام نزدیکم را در میدان سپاه تهران (محل بزرگترین پایگاه نیروی انتظامی و یکی از پادگانهای بزرگ سپاه پاسداران) دوره کرده اند و به تهدید چاقو، پول، موبایل و ساعتش را گرفته اند.
کسی جرات نکرده به مالباخته کمک کند، چرایش را همین جا از سردار احمدی مقدم می پرسم.

A dialog between two generations

I asked a friend about her opinion on the recent situation of Iran and specifically this article of H. Sedaghat (original in Persian). X. is an economist in his 50s and works in Academia. I felt a bit dissatisfied when I read her first mail, so I wrote him another mail and asked for more clarification. These 3 mails were a very nice experience for me in getting a better connection with my older generation. I like to share this experience with you so I asked for his permission to publish our conversation. X. agreed, conditional to her anonymity, and noted that "these are personal correspondence and not intended for publication and hence the format is more liberal than would have been otherwise."

I start with X's response to my first email, and then quote my response and his second mail.

1-
Dear Sanli,

The events of the past few weeks has mesmerised the world. Indeed, these events showed how the reality of Iran is different from what the Iranian regime has tried hard to show. Of course, for those who have been there and know something about this country, these events were not all that unexpected. The pent-up anger of the majority would have erupted one way or another.

However, for someone who has followed the events in Iran for now almost thirty-five years, there is a clear pattern that is too familiar. The first thing that strikes me is lack of historical perspective among many of the articles and debates that I have read or heard. It appears that the whole issue is about two factions within a ruling theocracy. The very people who used to be very much involved in everything criminal and inhumane have now become very much advocates of democracy and liberty. Mr. Mousavi who during 8 years of his premiership was in charge of running a government which had among other caused the death, execution, imprisonment of thousands, tried to bring about the most anti-labor legislation and enforced the most anti-liberal social policies has now turned repentant and become a white dove of democracy. It reminds of what Khomeini did back in 1978-9. One of the most reactionary clergy of his time, a misogynist and anti-modernity became the symbol of a revolution and eventually the leader of a revolution which was in essence the struggle of the disempowered and expropriated.

Of course, if the likes of Mousavi had condemned the entirety of this regime, if they had said that what they had done in 1980s was wrong, if they had said that those crimes were the product of a murderous regime which is founded on theocratic fascism and hatred towards liberty and freedom, then one could have accepted that these people have really changed and should be given the benefit of doubt. After all we all change and why should Mr. Mousavi be any different. We should not exact revenge but appreciate real change when it happens. The people who supported apartheid in South Africa, came and said that they were wrong and the whole system was wrong. They are now living next to the very people whom they used to treat as dogs or even worth. I would do the same, if these people had really made this shift. But they haven't and we should not tell ourselves that it does not matter. Because it does unless we don't care about the next thirty years and the next generation of people living in Iran.

But why is it that these two factions are fighting one another. Well, it is not a contest of personality. It is not about who is to succeed Khamanei. It is essentially the struggle between two factions of Iranian capitalists who have vested interests in retaining the status quo or changing that. Of course, the characters in this struggle appear to be mullahs or dummies like Ahamadinejad. But it is always the case that in real struggles in any society you get clowns as well as clever ones.

The Iranian capitalism has been to a large extent driven by a state-owned part and a fledging private part. The state part is where the revenues from oil are turned into capital that exploits millions of hard working Iranians. The various foundations and various endowments are essentially the receptacles for this part of Iranian capitalism. The captains of this part of Iranian capitalism are now people who used to be in Pasdaran [Revolutionary Guards] or related security organizations. It used to be the same in Turkey, Pakistan, Indonesia and Burma. These people are there to maintain the status quo and that means maintaining a protected and heavily subsidized capitalism where more than 5500 large enterprises and numerous other economic agencies are run and churn out billions of profit for this capitalism.

Against this part of Iranian capitalism, there is the free marketers. The part that sees huge possibilities in markets beyond Iran and in the whole of the middle east. They know that they need Western expertise and capital to raise productivity in Iran, promote their interests and weed out the weak parts of Iranian capitalism, which are mostly owned by the state and its affiliated Pasdaran and security agencies. This part of Iranian capitalism need to improve relations with the US and the West. The other part of Iranian capitalism has to maintain xenophobia and anti-Americanism in order to keep its protectionist policies for the weak state capitalism in Iran.

The two factions have their intellectual, political and ideological representatives. They have been fighting each other for now almost two decades and as the general situation is getting worse, their struggle has turned into one of life and death. They thought they had agreed that legal means are the way to sort out their difficulties. At least it was the impression of the free marketers. Now, they've realised that the other faction would keep the rules, if it serves them and if not they would undermine them. That's why the free marketers have become such legalist, demanding that rules should be observed and in doing so represent themselves as championing for liberty and freedom for the whole population.

But this is the appearance. They are doing it at a very high cost. To the extent they are doing it to that extent they are undermining the legitimacy of the other faction and even the whole edifice of the regime as it is about Valyate-fagigh. You can't undermine the latter without undermining the whole establishment in Iran. This is all too good and I have no qualms about that. But let's remember why it is all happening.

One thing is sure, the free marketers would eventually win. You cannot rule by coercion alone. You also need to provide employment, housing, subsistence and welfare for millions, the majority of whom are very expecting young people who have as much experience of the 1979 Revolution as people of my generation had of 1951 anti-Mossadeq coup deta. The current model of state capitalism in Iran is doomed to fail and it would fail as it has become too evident during Ahmadinejad's term of office. So, the free marketers would come back because they are the only ones with feasible economic solution for the bankrupt Iranian economy.

But even if they win, they are not going to hand over Iran to those who demand fundamental changes in the interests of the working people in Iran. They are capitalists through and through. Their god-father Rafsanjani & his patrons, Karoubi and co, are among the wealthiest in Iran. Don't be fooled about the way they dress or talk. These people have to wrap their ideas in the language that they know. They have to speak in the ecclesiastical language using terms and phrases from Quran. You should not be beguiled by that. References to Imam Ali, God or Mohammad are the way these people can talk. But it is clear that their struggle is not about any of these. It is about seizing power to mold Iran along the perspective that they have for the long-term sustainability of Iranian capitalism.

What strikes me is that the young generation in Iran has become superficial and shallow. Not because there is anything wrong with their intelligence or power of abstraction. But because, they don't know much about Iranian history, its development as a capitalist economy and the way the human societies have evolved since 18th century. There are many specific features to what is happening in Iran, but believe me the human history has seen similar things in many of the social upheavals and revolutions of the past two hundred years. The green revolution of Mr. Mousavi has already been experienced in far too many places. If only we could start thinking of ourselves not as Iranians but as members of the human race who has already lost millions of lives because it believed in far too many instances in what the leaders of such revolutions were telling them and in far too many instances failed to question what was happening. I hope our young generation in Iran do not make the same fallacy. It takes at least a whole generation before it could be undone. I am saying it because my generation made this mistake and we paid for it by thousands killed, hundred of thousands maimed and millions turned into refugees.

Kind regards,
X.

2-
Dear X,

Thank you very much for you carefully composed comment. To be honest with you, I was a bit angry and disappointed the first time I read your email. Then I read it a couple of more times and thought about it more carefully. Now I think I see your valid points but still have some questions.

Let me first describe what I did not like about your answer. I felt from some parts of your email as if you are telling me the same old ultra simplified frozen descriptions out of the fridge of 1980s. Those like "These mullahs are just sucking the blood of people". I did not expect to here such analysis, specifically not from you. It would have helped me a lot if you could present some examples of these superficial and shallow articles. Of course there are thousands of comments on the web, but many readers, even young ones, are aware enough not to believe everything they read. They critically discuss them and ask expert's opinions. Like what I did. But they also do not get satisfied (and are even immune to) outdated "it is all their game" scenarios and conspiracy theories.

I recognize two parts in your email that make me think we should make them clear before we can discuss further.

The first point is on the political ideology of Mousavi's team. Unlike many people who think he has socialist (even anti-liberal to some extent) plans, you claim that he is representing the free-marketers. I do not know about him or his team and I cannot comment on this issue, but I can just say one point. Many Iranians (may still be a minority) I know do not have any problem with capitalism (even the corrupt version). They are ready to see some people are getting super rich, but still the country is progressive in connecting to the modern world and open to new opportunities. They need jobs more than any time in the past. Free market can bring it to them and can do it efficiently.

I do not say they will not listen to anti-capitalist ideologues, but for that to happen, the leftist should first get a bit of freedom to talk. and that bring me to my second point.

You talk about Mousavi's green revolution, but I don't see such a thing happening. I see the protest as a civil-right movement. Many of these protesters, now using green signs, have indeed voted for Karoubi. They did so because of his liberal promises (I do not say attitutes because I do not see him really liberal) although they knew he does not have much chance to win. The 2 milion who protested on June 15th were not only businessmen who need free market or Mousavi-believers. They were angry men and women fed up with lies, humiliations and suppression of a stone-age government. They are very much worried about their very near future (couple of years) and they have to change it. They may have voted for somebody else if they have had any other choice than these two.

Mousavi is not their leader, he is their representative. He is an excuse to unite. Even the green color was not his idea but imposed by people, he admits himself. The only thing people are asking from Mousavi is to resist against Khamenei's repressing forces and not to give up. I think he is doing this one task quite bravely.

I also saw some intelligent aspects in his campaign. Unlike Karoubi, he did not focused on the secular Urban class. He knew that he has part of their support anyhow. He even said things that they do not like but attracted a lot of people from the more religious or poor class. For example, he said Baseej can be involved in politics. He also insisted on many moral issues which resonated with people's anger from Ahmadinezad's rude and immoral acts.

Finally, let me mention that a lot of activities are going on silently behind these street protests and all over the world. Most of them are avoiding any radical aspect and are pretty realistic. [...]
I am not sure, with this cruel dictators on power at this moment, that less loud street protests and more long term civil activity can indeed help less blood to be shed.

I am sure they will execute many innocent people as soon as they feel the streets are getting calm. I am myself against any movement that endangers people's lives but I cannot discourage them, since their silence can mean other people's death.

I do not know what I can do for them. I do not know what you can do for them either, but I know that at this very specific moment we are all needed. The world is watching, but we should not just watch. We must help.

We, Iranians abroad, are already benefiting from the acts of those brave Iranians in Iran. Just wear a green T-shirt or tie a green band around your wrist and go to work. It won't take an hour before you get a positive reaction in solidarity and understand how much the image of Iranians is boosted in a single month. I send you an article from nature to prove my claim. It is unfair to stay just an observer.
[...]

Kind regards,
Sanli

3-
Dear Sanli,

[...]
let me say that the so called old generation does not have monopoly on truth and indeed some of their experience is best destined to history and not transferred to anybody. I think the collective memory of any society is available in its history and what the new generation of courageous young men and women of today should realize is that there are patterns in history that could be discerned. To do this, one needs to learn how history and the laws of social movement have been studied in the human history. There is nothing Iranian or non-Iranian about that. There are liberal, conservative and socialist trends for understanding history and taking action on that basis. I belong to the socialist tradition and in that sense, in particular but not solely of course, find the works of Marx the best tool to understanding history.

It is on the basis of that rich theoretical and conceptual tradition as well as two-century of working class struggle that I can recognize what is happening in Iran. I suppose anyone adhering to this rich tradition could do the same. So, my advice is for our young generation to make a choice as where they want to take their cue and move away from this nationalist feeling that our history is too unique to be understood by anything non-Iranian. At least technological developments have made Iran part of a global village linked by internet and social networks.

Let's celebrate this and realize that from a historical perspective, the people on the just side of history will always win. Surely our days are not as bad as the 1930s and 1940s or the days of cold war in 1960s to 1980s. Believing in history makes us optimists because despite all that mankind has done, and there have been numerous plights in our history, we as a species have come out of it more civilized, more humane and more just. They may break our bones and bodies, but they cannot break the spirit of humanity, that is the drive for making the world a better place for all that inhabit it. If they haven't been able to do it in the past millennium, they can't do it in the next few years.

What is happening in Iran is a dot in the history of mankind and sooner rather than later the main perpetrators of these crimes will be destined to the footnote of history just as the kings of Qajar and the Pahlavi dynasty were destined. So, keep up the spirit and tell your courageous friends that their valor is respected by all, the old and the new generations but they should try and learn from history. Mousavi is not their savior, however he might be a facilitator for positive change in Iran.

Regards,
X.

Defeat in the first step

What follows is my translation of an article by H. Sedaghat published on Iran Emrooz about a week ago. I lack the knowledge and expertise to verify or nullify his claims, but I find it a rather thinkable point of view.

Title: Why does Khamenei support Ahmadinezhad?

"They’re all one and the same" is the phrase that one many Iranians repeatedly used (at least) before the election to describe the present rulers and statesmen. But the high number of participants in the recent election and the subsequent unexpected results opened the eyes of Iranians to the full extent of disagreements between their rulers. A nation that, due to long years of a dictatorship and lack of transparency, has been obsessed by conspiracy theories, was faced suddenly with the realities about the leaders of the country. There is a lesson for the rulers that it is indeed the people’s right to be informed.

The revolution of 1979, which broke the dam of imperial despotism in Iran, gave power to new rulers that were influenced by a mixture of the traditional religion of the clergy and modern concepts presented by Shariati’s ideas. The dual nature of this revolution has occasionally misled some thinkers in the world into fallacy. For this reason, a philosopher like Foucault has gone so far as to call the progress of this revolution a manifestation of post-structuralism in the twentieth century.

This duality was classified based on the classic dichotomy of confrontation between the world of left and right. However, neither were the leftists Marxist nor the right liberal. The discussion was over pursuing a socialists’ interpretation of Islam or following the Islam-ruled market.

Under the charismatic leadership of Ayatollah Khomeini, this heterogeneous nature was sustained in a relatively stable balance. Khomeini intelligently saw that only the leftists were able to manage the country in the critical situation of war, but tried to keep both sides satisfied. After his death, Khamenei became the supreme leader but the strong leadership that could maintain the balance vanished. The power struggle gradually favored the traditional viewpoint.

At the same time the power was transferred to a relatively right-wing section of the government and a principle organ of the regime, Hashemi Rafsanjani. However, Rafsanjani’s viewpoint was in favor of modern capitalism rather than a traditional market. Rafsanjani’s grip of power was at a cost and in order to reduce some tensions, he had to withdraw a number of strong managers, which were connected to the left wing. He was forced to give the military forces, just back from the war, a managerial role in order to increase the executive power levels. As a result, the contracting activities of the Revolutionary Guards (RG) started in the Khatam-al-Anbia military base and later formed a very strong economic base for this organization.

In these years, Khamenei, who had no strong base among the clergy and was not as popular as the former leader, had no influential role. Gradually, he was also attracted to power and looked for strategic partnership with others that eventually has led to his partnership with the RG servicemen.

Meanwhile, the leftists, often tagged as Imam-line followers, got free from executive responsibilities and found a valuable opportunity for educating themselves. Its outcome, a few years later, was the Kian group and Soroush’s students, from the social aspect, and the Strategic Research Center under the leadership of Mousavi Khoeini and Saeed Hajjarian, from the political aspect. They showed up under the name of "reformists". The fundamental changes in their viewpoints were remarkable. Shariati’s old students, which previously were following their master’s ideas to establish a "democratic religious" government, has been taken to secularism under the influence of Soroush after witnessing the paradox in the two words of their original goal. At a time when concepts such as "melting in the supremacy" were essential for entering the power structure and "defying the supreme leader" was heretical, this spectrum kept silent.

Alongside this ideological evolution in the left party, the right-wing leaders, who were joyfully ruling in the absence of the first group, shifted from right to centre, and finally created a relatively technocratic spectrum that formed the Kargozaran Party under the spiritual leadership of Rafsanjani, the president at that time.

The formation of Kargozaran coincided with that of the Imam-liners’ newest approach. Their consistent goals guided them into a successful coalition that eventually led to the presidency of Khatami. This victory came as a surprise for both the reformists and their competitors. The reformists initially failed to attract Mir Hossein Mousavi’s convoy, who was the symbol of the authority of the left wing during the war, thus losing ground to the main candidate of the right wing, Nategh Nouri. With supporting Khatami, the reformists were merely hoping to introduce some of their evolved ideas to the people and eventually show off, with up to 5 million votes, their new role in the political structure. But the thirsty young Iranian community embraced the reformists and its allies such that, with all the disbelief, this wing’s candidate was sent to the presidential palace in 1997 with great authority. Not to forget was the role of Rafsanjani and his influential act in preventing election fraud at the Interior ministry.

In between, Khamenei had filtered the Revolutionary Guards to a military party under his full control and put aside Mohsen Rezaei who was claiming a third ideology besides the left and the right. Khamenei gradually felt the risk of the reform movement, but couldn’t stand against it since Rafsanjani was supporting the reform and the RG was not yet fully trusted. Therefore, he approached the traditional clergy. The right-wing, which was struck by the elections and had lost power, regained its consciousness and quickly organized severe attacks with the support of Khamenei. Among these activities were the serial murders of the intellectuals, 1999 attack on the student dormitory, the consequences of the Berlin Conference, and the attempted assassination of Saeed Hajjarian. These attacks became so severe that the reform movement had to retract many of its proposed concepts in order to stay in power. They had to replace the "civil society" with "Medinah-tun-Nabi" (City of the Prophet) or "democracy" with "religious democracy.”

Meanwhile, there was a profound disagreement between the reformists and their strategic ally, Rafsanjani. The first group was cautiously [but unwillingly] using "system" instead of "state," while the latter was committed to the running framework. The reformers, while disapproving the concept of supreme leadership and aiming for a secular state, had two opponents: Khamenei and Rafsanjani. Reformists had correctly found out that the main protecting force of the system so far was the first, Rafsanjani. But they made a strategic mistake by supposing that ousting the first from power will force the latter to leave the stage. They started to attack Rafsanjani and unintentionally participated in a game, arranged by the supreme leader Khamenei, to humiliate Rafsanjani in the sixth parliamentary elections in 1999. This event was a turning point in the formation of a new power centre in the shadow of the leader. Khamenei, in a well-orchestrated scenario, forced Rafsanjani to candidacy for the parliament and, on the other hand, further stimulated the reformists to destroy Rafsanjani’s image. With Rafsanjani’s shaming defeat in the elections, Khamenei could show off, for the first time, his grip of power and hit his old rival in the face.

The reformists, proud of defeating their first opponent, set the stage to deal with the second opponent, however they were not considering that his newly gained power, in the company of his military party, is not easy to take over.

Khatami adopted new foreign policies for relaxing tensions and therefore enhanced the international relations and the possibility of technology exchanges. Soon, topics related to nuclear energy in Iran became serious but the interesting point was that Khatami’s men had no fate in this type of activity even for peaceful purposes. Behzad Nabavi, one of the top managers during the premiership of Mousavi, had a remarkable role in the economical decision-making during war time and even supporting the front line. He was left out of Rafsanjani’s Ministry of Industry, then invited by Zanganeh, Minister of Energy at the time, to focuse on establishing the country’s cheapest electricity plants; the gas-fueled combined cycle power plants. He, together with Safai Farahani, established the semi-public MAPNA company, which is currently an important contractor of such projects.

Many methods of producing energy have no economic justification in Iran because of the cheap in-house fossil fuel. Among these are wind and water generators and nuclear reactors. On the other hand, thermal and gas power plants are more justified. The combined cycle plants are more efficient and the cheap gas, which otherwise is directly burned over the oil wells, adds to the commercial value of this type of plant.

During Khatami’s presidency, Nabavi got a key management role again but this time from behind the scenes. He played a similar role in the sixth parliament as well and the Majlis was also responsible. Zangeneh became responsible for the Oil Ministry and this time with Nabavi’s efforts, they established the most important fossil fuel projects in the Southern Pars gas field. Note that Iran has the second largest gas reserves in the world after Russia. Half of these gas reserves are in Southern Pars gas field shared with Qatar, which has been extracting from this field since 1991. The ministry used all means to advance toward their goal. They changed contract names from "buy-back" to "cross-selling" in order to bypass the Guardian Council and even registered satellite companies in the UK.

Khatami’s statesmen were experts on topics related to energy supply. These managers tried to pursue serious projects considering all the rational choices, so they took a few steps towards harvesting nuclear energy with reasonable speed and using internal resources or eventually inviting some Iranian professors from abroad, but they never thought to use it as a threat.

The approach of Khatami’s team towards the nuclear energy was not satisfying Khamenei. Khamenei was strongly in favor of building the technology for a nuclear bomb, specifically with the aim of consolidation of power in the region, but could not pursue it under Khatami’s presidency.

The competitors of the reformists succeeded in creating an atmosphere of despair and frustration from the reform process. With their support, a new force grew with the help of populist propaganda that succeeded to win the presidency. In the beginning, this fresh party was not fully trusted by the supreme leader, but was able to gain Khamenei’s confidence gradually such that he took back the strategic control of the nuclear talks from his fully trusted correspondent, Larijani, and offered it to Ahmadinejad.

Ahmadinejad’s aggressive policies, tough position against the world powers, and increase in oil prices, which filled the treasury with cash, created glimmers of hope for Khamenei to satisfy his old desires. But Ahmadinejad’s mismanagement, especially with the economy, severely hit the body of society, such that Mousavi and Khatami became so worried that they personally became involved in the rescue of the country from misery. It went so far that this election campaign became a tragedy for the system.

Ayatollah Khamenei obviously held a major part of the power in the recent years. With Ahmadinejad’s arrival in 2005, perhaps it can be said that less than 10% of the power was outside the leader’s reach. On the other hand, if Mir Hossein Mousavi would have become the president, Khamenei’s power was reduced to about 60% but he was still the most powerful figure and in principle could do anything he wanted. So why is Khamenei still supporting Ahmadinejad after this scandalous election?

Economic experts in Iran have predicted that the oil prices will increase this year to over 70 dollars per barrel and will stay so for at least three more years. On the other hand, a politician with a soft approach, named Obama, has become the president of a country which is topping others that are in odds with the Iranian regime. Khamenei is wondering that with the oil money in the upcoming years and the opening of talks with the U.S., he can kill some time and make a nuclear bomb.

Unlike what leaders of the world, and especially Obama, think about the foreign policies of Mousavi and Ahmadinejad being identical, Khamenei knows well that Mousavi and his statesmen, who are who are the same former managers and against the threat of nuclear energy, will oppose to Khamenei’s desire to develop nuclear weapons. Perhaps that is why Safaei Farahani and Behzad Nabavi are among the first in the recently arrested. One should consider that Mousavi has deliberately pointed out in his campaign that he wants to rescue the country from the crisis caused by sanctions and it certainly is impossible without stopping the underground nuclear research and full cooperation with the International Atomic Energy Agency.

Fortunately, Obama has ruined a major part of the Khamenei’s plan by showing harder reactions to the recent trends in Iran and the crimes against human rights that are taking place, and particularly threatened that it will overshadow the negotiations between the two governments. Let us hope that other countries will stand consciously against the new game of the Iranian ideological regime.